Het was even hard nodig, die relaxmodus…

Het was de afgelopen tijd rennen en vliegen en daar hebben jullie alles over kunnen lezen. We waren beide echt moe en merkte dat Maeve hangeriger en drammeriger werd. Fynn idem dito. Wij waren zo druk dat ze even wat minder aandacht kregen. Dus nu lekker een paar versnellingen terug en met z’n viertjes genieten van, maar vooral mét elkaar.

De vakantie begon alleen iets minder ontspannen als gedacht… De kast in de aanhanger was los gekomen. Foutje van ons blijkt achteraf, want we hebben het gewoon niet goed genoeg gemonteerd. Zuur was het wel want de hele aanhanger lag overhoop. Ons geluk was dat de kast tegen de bakfiets aan was “gevallen” en daardoor niet verder kon omvallen. Nu konden we het nog makkelijk repareren, anders was dat een heel stuk lastiger geweest. Na het ontdekken van de ravage dus maar snel een camperplekkie gezocht en de hele aanhanger leeggehaald. Kast repareren en de spullen er weer in. Eind van de middag was het alweer opgelost! Mega fijn, dus nu weer ontspannen verder met de vakantie. Oftewel nu écht in de relaxmodus.

Bij alle hobbel de bobbel weggetjes hou ik wel weer mijn hart vast… maar we hebben onbedoeld alweer de slechte weggetjes gehad, en het staat nog als een huis!

Het lijkt erop dat we de regen ook eindelijk achter ons hebben gelaten.

Een zonnehoedje voor Maeve is gescoord, zonnebrandcrème wordt gesmeerd, mijn eerste boek is al uit (en ik heb er nog maar 1… en nog 2 weken te gaan. Hoe ga ik dat doen?!), rondjes worden gewandeld, stukjes worden gefietst en het genieten is al volop begonnen.

Ik ben een gelukkig mens!

Ow en voor iedereen die zich afvraagt: hoe gaat het met je ribben? Dat gaat gelukkig de goede kant op! De pjllenfabriek ligt stil en zelfs zonder die pillen heb ik vrij weinig last. Ik voel het nog wel maar het is goed te doen. Het feit dat ik Maeve weer gewoon zonder pijn kan oppakken en dragen maakt me erg blij 🤍

We hopen zondag onze eerste YouTube video online te hebben staan… Toch wel een dingetje hoor! Maar daarover de volgende keer meer 😉

Ja ja, dat was het dan! De laatste werkdag zit erop.

Het voelt heel raar om zo “baanloos” te zijn maar het voelt ook goed en fijn!
Helaas was de werkdag alleen geen werkdag, want deze mevrouw heeft door het hoesten een zwaar gekneusd rib dus ze heeft al twee weken pijn, slikt een hele pillenfabriek aan pijnbestrijding, en heeft daardoor al twee weken niet kunnen werken.

Ik zag mijn laatste werkweken heel anders voor me. Ik wou nog lekker aan mijn project werken, dingen afronden en rustig mijn spulletjes uitzoeken. Maar helaas had mijn lichaam daar lak aan.

Nu was de tijd daar om voor de laatste keer langs te gaan op de plek waar ik het korter dan ik had gedacht erg naar mijn zin heb gehad! Het waren fijne collega’s en ik zat goed op mijn plek. Ik kreeg geweldig mooie projecten onder mijn neus geschoven en voelde me ook écht gewaardeerd voor mijn kunnen.
Maar het was, zoals ik eerder al zei, vooral mentaal net even te veel allemaal.

Het laatste rondje door de werkplaats was een gezellig rondje met veel geklets! Heel fijn om op deze manier gedag te kunnen zeggen.

Maar niet alleen voor mij was het tijd voor afscheid…

Maeve had haar laatste dag op de opvang! Ik vond het bitterzoet hoor want ze heeft (of moet je nu zeggen had?) het er zo naar haar zin. Om onze dromen na te jagen was het toch echt tijd om de opvang stop te zetten, helemaal omdat ik nu dus gewoon thuis ben.

Voor haar afscheid nog een leuk knutselwerkje gemaakt, want daar had ik nu immers tijd voor… Thanks ribben, hihi!

En dan was er nóg een afscheid! Ons lieve konijn is naar een nieuw huisje gegaan… We kunnen hem niet meenemen in de camper, dus het was tijd om gedag te zeggen. Nog een laatste keer kroelen, knuffelen en spelen. Maar wat heeft hij een fijn nieuw huisje gekregen zeg. Dat konijn is een ware prins!

Wisten jullie trouwens dat deze blog in Frankrijk is geschreven? Want wij zijn op VAKANTIE! JIPPIE, wat zijn we daar aan toe!

Het was weer een weekje flink aanpoten…

Maandag zou de fotograaf eind van de middag komen; dat betekend alles tip-top in orde, alles gepoetst, alle decoratie en prullaria weg. Met hulp van Cliff’s moeder zag het huis er maandag uit als een ware showroom: al het leven was eruit, maar het was wel een mooi blank canvas. 

Net toen we tegen elkaar zeiden dat het huis er klaar voor was werden we gebeld door de makelaar… De fotograaf is ziek dus kan niet komen. Dinsdag ochtend om 9u was er nog een fotograaf beschikbaar, dus die hebben we geclaimd. 

Maarja, het huis was nu perfect schoon en opgeruimd en we wilde het eigenlijk niet weer “vies” maken en dinsdagochtend voor dag en dauw weer aan de poets moeten. Dus we hebben de nacht doorgebracht in ons huisje op wielen. Lekker illegaal op de parkeerplaats achter het huis, hihi. Maeve had alleen géén zin om netjes om 8u te gaan slapen… Die heeft lekker liggen spoken en daarna nog even op ons bed gespeeld. Toen om 10u met z’n alle naar bed.

Rustig wakker geworden en in de camper een ontbijtje op. Maeve en Fynn bij mijn ouders (die ook op de parkeerplaats in hun camper hebben geslapen) gedropt om te wachten op de fotograaf.

Toen belde de makelaar weer… De fotograaf had zich vanochtend ziekgemeld! Gelukkig was er ’s middags nog een fotograaf beschikbaar, maar dit betekende wel dat we de dag buiten door “moesten” brengen. We wilde alles graag gereed houden voor de fotograaf, en tja, dan moet je niet met een hond en baby naar binnen gaan, hihi.

En toen kwam dan ein-de-lijk de fotograaf! Ruim een uur waren we bezig met foto’s, 360º tours en het inmeten.

Nu kunnen we weer in ons huisje leven! Toch wel fijn om niet meer overal op te hoeven letten hoor.

En voor nu: geduldig afwachten wanneer het huis online komt!