Dat was het dan…

Dat was het dan…

Ja ja, dat was het dan! De laatste werkdag zit erop.

Het voelt heel raar om zo “baanloos” te zijn maar het voelt ook goed en fijn!
Helaas was de werkdag alleen geen werkdag, want deze mevrouw heeft door het hoesten een zwaar gekneusd rib dus ze heeft al twee weken pijn, slikt een hele pillenfabriek aan pijnbestrijding, en heeft daardoor al twee weken niet kunnen werken.

Ik zag mijn laatste werkweken heel anders voor me. Ik wou nog lekker aan mijn project werken, dingen afronden en rustig mijn spulletjes uitzoeken. Maar helaas had mijn lichaam daar lak aan.

Nu was de tijd daar om voor de laatste keer langs te gaan op de plek waar ik het korter dan ik had gedacht erg naar mijn zin heb gehad! Het waren fijne collega’s en ik zat goed op mijn plek. Ik kreeg geweldig mooie projecten onder mijn neus geschoven en voelde me ook écht gewaardeerd voor mijn kunnen.
Maar het was, zoals ik eerder al zei, vooral mentaal net even te veel allemaal.

Het laatste rondje door de werkplaats was een gezellig rondje met veel geklets! Heel fijn om op deze manier gedag te kunnen zeggen.

 

 

Maar niet alleen voor mij was het tijd voor afscheid…

Maeve had haar laatste dag op de opvang! Ik vond het bitterzoet hoor want ze heeft (of moet je nu zeggen had?) het er zo naar haar zin. Om onze dromen na te jagen was het toch echt tijd om de opvang stop te zetten, helemaal omdat ik nu dus gewoon thuis ben.

Voor haar afscheid nog een leuk knutselwerkje gemaakt, want daar had ik nu immers tijd voor… Thanks ribben, hihi!

En dan was er nóg een afscheid! Ons lieve konijn is naar een nieuw huisje gegaan… We kunnen hem niet meenemen in de camper, dus het was tijd om gedag te zeggen. Nog een laatste keer kroelen, knuffelen en spelen. Maar wat heeft hij een fijn nieuw huisje gekregen zeg. Dat konijn is een ware prins!

Wisten jullie trouwens dat deze blog in Frankrijk is geschreven? Want wij zijn op VAKANTIE! JIPPIE, wat zijn we daar aan toe!

 

 

 

 

Het huis op de foto

Het huis op de foto

Het was weer een weekje flink aanpoten…

 

Maandag zou de fotograaf eind van de middag komen; dat betekend alles tip-top in orde, alles gepoetst, alle decoratie en prullaria weg. Met hulp van Cliff’s moeder zag het huis er maandag uit als een ware showroom: al het leven was eruit, maar het was wel een mooi blank canvas. 

Net toen we tegen elkaar zeiden dat het huis er klaar voor was werden we gebeld door de makelaar… De fotograaf is ziek dus kan niet komen. Dinsdag ochtend om 9u was er nog een fotograaf beschikbaar, dus die hebben we geclaimd. 

Maarja, het huis was nu perfect schoon en opgeruimd en we wilde het eigenlijk niet weer “vies” maken en dinsdagochtend voor dag en dauw weer aan de poets moeten. Dus we hebben de nacht doorgebracht in ons huisje op wielen. Lekker illegaal op de parkeerplaats achter het huis, hihi. Maeve had alleen géén zin om netjes om 8u te gaan slapen… Die heeft lekker liggen spoken en daarna nog even op ons bed gespeeld. Toen om 10u met z’n alle naar bed.

Rustig wakker geworden en in de camper een ontbijtje op. Maeve en Fynn bij mijn ouders (die ook op de parkeerplaats in hun camper hebben geslapen) gedropt om te wachten op de fotograaf.

Toen belde de makelaar weer… De fotograaf had zich vanochtend ziekgemeld! Gelukkig was er ’s middags nog een fotograaf beschikbaar, maar dit betekende wel dat we de dag buiten door “moesten” brengen. We wilde alles graag gereed houden voor de fotograaf, en tja, dan moet je niet met een hond en baby naar binnen gaan, hihi.

En toen kwam dan ein-de-lijk de fotograaf! Ruim een uur waren we bezig met foto’s, 360º tours en het inmeten.

Nu kunnen we weer in ons huisje leven! Toch wel fijn om niet meer overal op te hoeven letten hoor.

En voor nu: geduldig afwachten wanneer het huis online komt!

 

 

 

 

De voorbereidingen

De voorbereidingen

We zijn druk bezig, héél druk bezig met alle voorbereidingen.

Samira is bezig met een cursus over online verdienmodellen. Samen zijn we al een hele boel zooi aan het opruimen. Marktplaats is onze grote vriend, want we hebben al veel kunnen verkopen. De zolder is van niet meer beloopbaar naar overzichtelijk gegaan, maar er staat nog genoeg!

Nu is het nadenken over wat er allemaal mee moet en wat er naar de opslag moet.

De aanhanger krijgt nog een aantal aanpassingen zodat we wat meer ruimte hebben voor spullen. Want hoewel die aanhanger heel groot lijkt, is het als je in de camper gaat wonen toch allemaal wel wat klein qua opbergruimte.

Dus in de aanhanger wordt ruimte voor extra bakken gecreëerd! Mega fijn 🙂

De uitnodigingen voor Maeve haar verjaardag zijn ook de deur uit. Die datum willen we ook alvast een afscheidsfeestje geven. Dan hebben we twee vliegen in één klap! 

Binnenkort zullen we onze voorlopige planning qua vertrek met jullie delen. Spannend!!

Waarom nu vertrekken?

Waarom nu vertrekken?

Tja, waarom nu vertrekken? Voor ons vielen alle puzzelstukjes op zijn plek…

Maeve is nog jong en nog niet leerplichtig; We hebben een méga fijne camper waar we liever in vertoeven dan in ons huis; De huizenmarkt is gunstig om een huis in te verkopen; We zijn op dit moment niet blij met het leven zoals het nu gaat. Dus 1 + 1 = 2! Boeltje verkopen en gaan met die banaan.

Het idee is om iets van een online inkomen te genereren en daarmee op pad te gaan zodat we de overwaarde van het huis apart kunnen zetten en dat geld ook niet hoeven aan te raken. Zo hebben we een zak geld om straks in Spanje hopelijk een leuke finca oid te kunnen kopen zonder hypotheek. 

Want een finca, camperplek, b&b, iets in die richting lijkt ons erg leuk om te hebben!

Er zijn verschillende mensen die zeggen: waarom verhuren jullie het huis niet? Dan heb je meteen wat inkomsten zonder ervoor te hoeven werken.

Ja dat klopt, maar op dit moment denken we dat het ons alleen maar onrust geeft. Je weet niet hoe het huis word achtergelaten, hoe erin wordt geleefd, of het compleet wordt uitgeleefd. 

Dus voor nu hebben we zoiets: nee, verkopen die handel. Dan hebben we er geen omkijken meer naar.

Maar wie weet veranderen onze gedachtes nog…

Blijven jullie ons volgen om op de hoogte te blijven van al onze wilde plannen? Misschien delen we dan ook nog wel wanneer dat “nu vertrekken” daadwerkelijk is 😉

Het hoge woord is eruit

Het hoge woord is eruit

Het hoge woord is eruit!

Wij willen onze dromen gaan najagen en naar Spanje vertrekken. 

We roepen al sinds onze eerste gezamenlijke vakantie in Spanje dat we daar best zouden kunnen wonen, dat het ons daar heerlijk lijkt.

Sinds ik na de geboorte van Maeve weer ben begonnen met werken is het steeds meer en meer gaan borrelen… Ik wil meer thuis zijn voor Maeve want ik heb nu het idee dat ik zo gigantisch veel mis. Ook hebben we beide gruwelijk last van de jaarlijkse winterdip, we zijn veel ziek, we hebben het gevoel te leven om te werken. Het is nu werken, thuis komen, eten koken, Maeve naar bed brengen, snel een bakkie koffie drinken en zelf naar bed. We missen het écht kunnen genieten van ons gezinnetje, het aanwezig zijn in het nu.

Beide merken we dat we van deze manier van leven ook niet gelukkig worden. We hebben echt het gevoel in de (ja, daar komt het standaard gezegde) ratrace te zitten en er niet uit te komen. Dus waarom doen we onszelf dat aan? Waarom niet een gok wagen en naar het door ons zo geliefde Spanje vertrekken?

Dat is omdat er uiteraard veel bij komt kijken. Via deze site willen we jullie graag meenemen op ons avontuur. Hoe beginnen we ons avontuur? Hoe gaan we het doen qua financiën? Gaat het ons lukken te vertrekken? Zo ja, wat doen we met onze spullen?

We nemen jullie mee in onze brainwaves, onze gedachtes, onze bevindingen, onze struggles. Verwacht een eerlijk verhaal zonder om dingen heen te draaien.

Wij duimen voor een mooi avontuur! Duimen jullie mee?

Je kunt je met dit linkje gratis inschrijven op onze nieuwsbrief om van alle ontwikkelingen op de hoogte te blijven.